มองหาเพื่อนนักขว้างลูกส่าย

อาร์ เอ.ดิกกี้

เมื่อไม่นานมานี้ ผมรู้สึกตื่นตาตื่นใจกับการเล่นเบสบอลของ อาร์ เอ.ดิกกี้ ซึ่งเป็นผู้เล่นตำแหน่งพิทเชอร์ (คนขว้างลูก) ชายคนนี้ขว้างลูกส่ายครับการขว้างลูกส่ายก็คือการขว้างลูกอย่างช้า ๆ และไม่มีทิศทางที่แน่นอนจึงแทบไม่สามารถขว้างซ้ำให้เหมือนเดิมได้เลย เวลาที่พิชเชอร์ขว้างลูกส่ายเขาจะพยายามทำให้มันหมุนน้อยที่สุด เมื่อลมมาปะทะกับตะเข็บของลูกเบสบอล มันก็จะเคลื่อนที่ผิดแปลกไปจากเดิม ลูกส่ายที่ดีนั้นจะคาดเดาไม่ได้ทั้งสำหรับคนตี คนรับ และแม้แต่คนขว้างเอง (ฟังดูคล้ายกับการทำงานสร้างสรรค์เลยว่าไหมครับ)

อันที่จริงแล้ว พิทเชอร์ที่ขว้างลูกส่ายนั้นเปรียบเสมือนลูกเป็ดขี้เหร่ของวงการเบสบอล ด้วยความสามารถที่มีกันอยู่แค่ไม่กี่คน พวกเขาจึงตั้งกลุ่มของตัวเองขึ้นมาและพบปะพูดคุยเพื่อแลกเปลี่ยนเทคนิคกันอยู่เสมอ ดิกกี้เขียนถึงความไม่ธรรมดาของกลุ่มดังกล่าวในหนังสือเรื่อง Wherever I Wind Up ว่า “ไม่ว่าพิชเชอร์ของทีมคู่แข่งจะเป็นคนดีมากแค่ไหน ก็ไม่มีทางที่เขาจะชวนผมไปดูเทคนิคการขว้างลูกหักมุมหรือลูกตรงของเขาหรอกครับ นั่นถือเป็นความลับระดับชาติเลยทีเดียว” แต่ทุกอย่างกลับแตกต่างออกไปสำหรับคนที่เป็นนักขว้างลูกส่ายด้วยกัน “นักขว้างลูกส่ายจะไม่มีความลับต่อกัน ราวกับว่าพวกเรามีภารกิจที่ยิ่งใหญ่กว่าความสำเร็จของตัวเองภารกิจที่ว่าคือการส่งต่อและรักษาวิธีขว้างลูกแบบนั้นให้คงอยู่ต่อไปนั่งเอง” เมื่อคุณเปิดเผยตัวตนและงานของคุณให้คนอื่นได้เห็น คุณก็จะมีโอกาสได้พบกับเพื่อนนักขว้างลูกส่ายของคุณ พวกเขาคือเพื่อนแท้ เป็นคนที่คลั่งใคล้ในสิ่งเดียวกันและมีภารกิจที่คล้ายคลึงกับคุณ ทั้งคุณและพวกเขาต่างก็มีความเคารพนับถือซึ่งกันและกัน คนเหล่านี้อาจมีจำนวนแค่เพียงหยิบมือ แต่ก็มีความสำคัญอย่างยิ่ง พยายามรักษาความสัมพันธ์กับพวกเขาไว้ให้ดีนะครับ จงชื่นชมพวกเขา ชวนพวกเขามาทำงานร่วมกัน ให้พวกเขาดูผลงานของคุณก่อนใคร โทรศัพท์ไปเล่าความลับของคุณให้พวกเขาฟังรักษาความใกล้ชิดสนิทสนมไว้ให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้

เห็นหน้าค่าตากันไว้บ้าง

ผมตกไม่น้อยเมื่อพบว่าคนที่ผมปลาบปลื้มเข้ามาในชีวิตของผมมากมายผ่านทางโลกออนไลน์ ผมชอบพบปะกับเพื่อนจากโลกออนไลน์ในชีวิตจริง จะไม่มีการชวนคุยแบบเรื่อยเปื่อย เพราะเราต่างก็รู้ทุกเรื่องของอีกฝ่ายอยู่แล้ว เราจะนั่งจิบเบียร์หรือเครื่องดื่มอื่น ๆ แล้วคุยกันเรื่องไอเดียสำคัญ ๆ ผมเคยถามคนอื่นอยู่สองสามครั้งว่าอะไรคือที่สิ่งดีที่สุดที่ได้จากโลกออนไลน์ แล้วพวกเขาก็ชี้ไปรอบ ๆ โต๊ะก่อนจะตอบว่า “ก็พวกเราที่นั่งอยุ่ตอนนี้ไง” ผมชื่นชอบงานเลี้ยงสังสรรค์ที่คนชุมชนออนไลน์จัดขึ้นที่บาร์หรือร้านอาหารมีงานเลี้ยงลักษณะนี้เกิดขึ้นมากมายที่เมืองออสติน และผมก็มั่นใจว่าที่เมืองของคุณก็มีเหมือนกัน (ถ้าไม่มีคุณก็จัดเองเลย!) การพบเจอกันแบบนี้มีความตึงเครียดน้อยกว่าการสร้างเครือข่ายในแบบเดิม ๆ มากเพราะคุณรู้จักคนส่วนใหญ่ดีอยู่แล้ว แถมยังเคยเห็นผลงานของพวกเขามาก่อนด้วย

แน่นอนว่าไม่ต้องเป็นคนกลุ่มใหญ่ก็สามารถพบเจอกันได้ ถ้าคุณอยู่เมืองเดียวกับคนที่รู้จักกันในโลกออนไลน์ ก็ลองถามเขาดูว่าอยากมาดื่มกาแฟด้วยกันไหม หรือถ้าอยากทำมากกว่านั้นก็เลี้ยงอาหารกลางวันพวกเขาไปเลย ถ้าคุณทำกำลังเดินทางไปต่างเมือง ก็บอกให้เพื่อนของคุณรู้ว่าคุณกำลังจะไปที่เมืองนั้น ๆ ผมเองก็ชอบขอให้เพื่อนที่เป็นศิลปินพาไปชมพิพิธภัณฑ์ศิลปะที่พวกเขาชื่นชอบ และมักจะขอให้เพื่อนที่เป็นนักเขียนพาไปร้านขายหนังสือเล่มนั้นเล่มนี้ไปเรื่อยเปื่อย และถ้าดูหนังสือจนเบื่อแล้วก็อาจไปดื่มกาแฟกันต่อ การได้พบเจอกับเพื่อนในโลกออนไลน์เป็นเรื่องที่ยอดเยี่ยม แต่จะยอดเยี่ยมยิ่งกว่าถ้าคุณสามารถเปลี่ยนพวกเขาให้กลายเป็นเพื่อนในชีวิตจริงได้

<< กลับหน้าหลัก